خیلی حیف است ...
که آدم، تمام طول روز را قدم بزند،...
حرف بزند...
دیگران را ببیند...
فیلم ببیند...
موسیقی گوش کند...
بخندد ...
و اشک بریزد... 
اما آخر شب ...
که مسیرِ خانه را پیاده و تنها برمی‌گردد... 
بداند که وقتی کلید انداخت و در را باز کرد؛ 
هیچ‌کسی منتظرش نیست ...
که داستانِ امروزش را برای او تعریف کند...

 

امیرمسعود_ضرابی